![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxenJn7gqr1HRe8TSdvVTxuXmep7vva2RMSNlvKVSewdZee6Jvl7GvYArfeN1sUmLReTyKLKAsOW8apE3TeImJ9ouVwEA_IUOBQ72m0dA1fmLd1lm2dcNqtW5UY8fVcGV6VfS1PuToi6EY/s200/04+Adrian+Verbree.jpg)
Vroeger
gingen wij met onze jongens naar dat andere Terschelling. En dat was anders
mooi. Naar onze Waddeneilanden vertrek je met laarzen, goede regenkleding,
stormharingen en het voornemen actief te zijn. Je kúnt ook naar het strand en
daar niets doen, maar dan is de meerjarige trend dat je met
onderkoelingsverschijnselen naar de wal zult worden gevlogen. Nee, geef mij
maar Hollandse duinen, wit strand, dennengeur, wuivende palmen en 26 graden:
Ile d’Oleron. En oesters! Ile d’Oleron is beroemd om zijn oestercultuur. Zo’n
zilte hap zee. Jammie! Op het andere Terschelling at ik ook oesters. Van die
witte, Japanse nieuwkomers. Die wrikte ik zelf op het Wad van de mosselbanken.
Hier haal ik om de hoek een dozijn 1e kwaliteit voor 4 euro 50. La vie en rose!
Wat
ook fijn is, is dat ik hier geen last heb van kinderen die om het hardst
blèren: ‘Jakkie, pap, een oester, wat smerig!!’ Behalve onze jongste dan. Jasper.
Jaar of vier zal hij zijn geweest. Hij wilde wel zo’n ‘zeeding-van-pap’
proberen. En dat deed hij. En betreurde het. Meteen. Later die dag kwam hij bij
me. Hij was naar het toilet geweest en vroeg me met grote angstogen: ‘Pap, is
dat ding nu uit mij?’ Ik heb hem verzekerd dat dit het geval was. Hij is sinds
kort een cum laude afgestudeerd wiskundige, dus het is goed gekomen. Ik wens u
een goede vakantie. Vergeet uw regenpak niet. Kom, ik neem er nog eentje.
Adrian Verbree
Geen opmerkingen:
Een reactie posten