Digiloos

Op televisie zag ik een serie over opvoeden waarbij het ging over het gebruik van digitale apparaten.  Heel herkenbaar en een mooi onderwerp voor deze column dacht ik zo. Ik was net van plan om ook de voordelen te noemen van mobieltjes en het gebruik van internet toen mijn man appte. Als deze Toren verschijnt dan ben ik namelijk verhuisd. Naar een rustige plek in Dedemsvaart. Maar zoals mijn man net appte: iets te rustig. Namelijk helemaal digiloos! Er is geen signaal te vinden daar. Geen tv, telefoon en internet. Slik.

Een paar dagen zonder internet overleven we best, op vakantie vind ik het bijvoorbeeld heerlijk! Maar dan kies ik er zelf voor. Nu wordt het voor ons bepaald. Het kan ook een kabelbreuk zijn en dan zijn we langer de pineut. Wat zijn we eigenlijk afhankelijk geworden van de digitale dingen. En het is zo gewoon geworden. Dagelijks kijk ik op Facebook, ik check mijn mail en app mijn kids dat we gaan eten in plaats van roepen onderaan de trap. Eerlijk gezegd weet ik haast niet meer hoe het was zonder internet. Tijdens het opruimen van 20 jaar zooi kwam ik een kaartje tegen dat ik naar mijn ouders had gestuurd vanaf een kamp. Met daarop: ‘Sorry, pap, ik kon niet langer kletsen want de kwartjes waren op’. O ja, zo was het!

Afgelopen vrijdag kwamen we erachter dat KPN ons een weekje eerder heeft afgesloten van alles dan was afgesproken. Dus we moeten er ook in ons ‘oude’ huis gelijk aan geloven. Een drama voor onze kids. Want wat moeten ze dan doen? Alles wat ik opper is natuurlijk verkeerd. Een potje kaarten, fikkie stoken, of een goed gesprek voeren: dat gaan ze echt niet doen! De verhuisdoos met alle Donald Duckies is ineens wel populair, dat ze nu ineens weer lezen vind ik een mooi voordeel. Ach, en volgende week eerst maar weer eens aan het werk en naar school. Lekker daar op de Wifi ;-)

Karin van Dijk

Vrijheid

Vrijheid, Nederlandse mensen jonger dan 70 jaar vinden het zo vanzelfsprekend dat er elk jaar wel weer een groep opstaat die het gedenken van landgenoten die er hun leven voor hebben gegeven ter discussie stelt. Ook ik kan me niets voorstellen bij het leven zonder vrijheid. En juist daarom ben ik zo blij met mijn vrijheid. Elke 5 weken een column mogen vullen waarin ik mijn mening mag geven zonder censuur.

Het is een voorrecht om te leven in een land waarop iemand die de 2 minuten stilte aan de kaak wil stellen gehoord wordt, want ook deze mens mag zijn mening hebben. Het is goed het gesprek aan te gaan, te luisteren en meningen bij te stellen. Het punt is gemaakt en getoetst en de 2 minuten stilte zijn op 4 mei weer door miljoenen Nederlanders op hun eigen wijze ingevuld.

Het monument in het Spindepark symboliseert prachtig het verlies, het verdriet, verzet en uiteindelijk de vrijheid. Mannen en vrouwen neergezet in hun pure naaktheid, eenvoud die geen opsmuk behoeft.

Indrukwekkend vind ik altijd onze Hardenbergse herdenking met de kinderen van alle basisscholen. Het voorlezen van de namen van gevallenen binnen de gemeente Hardenberg, 143 mensen die van het leven hielden en die het ontnomen is. Maar ook van al die andere landgenoten en militairen uit andere landen die op de verschillende erevelden begraven liggen, veelal jonge mannen in de leeftijd van mijn kinderen. Daarvoor ben ik graag 2 minuten stil. De andere 525.598 minuten per jaar mogen we onze mening geven, wat een vrijheid.

Heerlijk om dan 5 mei te mogen vieren. Samen met onze landgenoten en ook nieuwe landgenoten hierin te betrekken. Met respect voor elkaar, naar elkaar omzien en zonder waardeoordelen onze vrijheid delen.

Henk Leemhuis

Een meisje van veertien

Koningsdag vorige week. Zelf heb ik er niet zoveel mee, maar ach, het verbindt de mens en ik hou van rommelmarkten. Een prima dag dus, met redelijk weer dit jaar.

Er stonden, traditiegetrouw, foto’s van het koningshuis op internet. Koning Willem Alexander met koningin Maxima en hun kinderen. Heerlijke enthousiaste foto’s vond ik. Maar toen las ik de reacties op social media… Ik ben me kapot geschrokken van zoveel negatieve reacties over het uiterlijk van Amalia. Schaamteloos! Echt onvoorstelbaar hoe volwassen mensen zich hebben uitgelaten over het gewicht van onze (minderjarige) kroonprinses. Waar bemoeien ze zich mee! Een meisje dat mijn inziens een prachtige uitstraling heeft, dat zo openbaar onderuit gehaald wordt. Arm kind. Plaatsvervangende schaamte overviel me.

Je gewicht is heel persoonlijk, en soms ook heel kwetsbaar. Veel mensen worstelen met hun zelfbeeld, en willen voldoen aan een ideaal plaatje. Maar dat kan en hoeft niet altijd. Niet iedereen is gezegend met een slanke taille, en sommige mensen moeten hier echt veel moeite voor doen. Waaronder ikzelf. Sinds een paar weken probeer ik af te vallen, omdat ik me niet meer goed voel in mijn lijf. Mijn gewicht is voor mij best een strijd, en ik kan me voorstellen dat voor een meisje als Amalia dat zoveel in de picture staat, dit nog veel erger is.

Eén van de reacties: ‘Er is zoveel geld voor het koningshuis, dan mag er ook wel wat meer geld naar een goed voedingspatroon voor prinses Amalia.’ Waar haalt iemand deze informatie vandaan? Een gezond leven zegt niet altijd iets over het gewicht of postuur van iemand. Persoonlijk moet ik permanent op een komkommerdieet wil ik maatje 36 bereiken en behouden, en ik leef gewoon gezond. Niet iedereen is hetzelfde, en ik vind het bizar dat er mensen zijn die denken het recht te hebben om dergelijke pesterijen online te zetten. Vooral als het gaat om een mooi, maar kwetsbaar meisje van veertien. 

Goed, voor zover mijn relaas... Ik hoop dat u het met me eens bent. Ook een stukje komkommer?

Anja

Kunst

In 2016 overleed cartoonist Peter van Straaten. In zijn herkenbare, streepjesstijl schiep hij menig onvergetelijke cartoon. In ons toilet hing er jarenlang een waarop een vader en een dochter naar een kromgebogen spriet op een sokkel in een grasveldje kijken. Zijn - handen in de zakken - commentaar: ‘Ik ben bang dat het kunst is, lieverd.’

Heerlijk eerlijke cartoon. ‘Bang zijn’ dat iets kunst is betekent toegeven dat jij het er niet in ziet. Je weet je een nitwit die niet ziet hoeveel er ‘in’ zit, die moe van het misprijzen der ware kunstkenners, bij voorbaat toegeeft: het zal wel weer kunst zijn. Je bent het jongetje dat tijdens het schoolreisje naar het Kröller-Müller zich vertwijfeld afvroeg waarom meester niet voor het Ponypark had gekozen.

In Baalder, waar ik werk, ontstaat op dit moment langs de rand van de uiterwaarde van de Vecht ook een kunstwerk, dat wil zeggen: ik vermoed dat de draadconstructies die daar staan op een kunstwerk zullen uitlopen. Het is fijn het wordingsproces te mogen volgen. Eerst werden er achter hekken - spannend - amorfe draadconstructies gepositioneerd. Toen ik dacht dat het af was, en dat het een nestje verliefde sprieten moest voorstellen, werd het opeens druk rond de creaties. Talloze zakken met daarin honderden kilo’s mortel? cement? gips? werden door werklui in en rond de sprieten geboetseerd. Ik begin te vermoeden dat wat ik voor kunst aanzag, slechts het skelet was voor nóg méér kunst. Ik heb geen idee wat het gaat worden, misschien zelfs wel mooi. Maar ik ben blij dat we mogen meekijken. Want al snap ik er straks nog steeds niks van: ik weet nu in elk geval dat er véél in zit.

Adrian Verbree

Gezicht

“Heb je er eigenlijk wel lol in?” Ik krijg de vraag terwijl ik net van het podium gestapt ben waar ik met mijn bandje heb staan spelen. Ik kijk er niet van op, dat wordt mij vaker gevraagd. Mijn gezichtsuitdrukking houdt het midden tussen “de Denker” van Rodin en de mededeling van de tandarts dat de verdoving op is.

Waarom toch, want muziek maken is mijn grootste hobby, dat weet iedereen die mij een beetje kent. Eerlijk gezegd: ik weet het niet precies. Kijk, muziek maken lukt soms om allerlei redenen niet. Soms loopt het niet lekker en op sommige momenten klopt alles. Dat laatste, daar ga je voor als muzikant. Soms wordt er vanuit het publiek geroepen: “Lachen, Bert!” Wanneer ik besluit dat eens te proberen, gaat het mis op de basgitaar. Ik heb blijkbaar alle concentratie nodig voor mijn spel. Daar ben ik dan ook een man voor; ik kan maar één ding tegelijk.

Het is ook geen kwestie van zenuwen. Ik weet wat ik kan en ook heel goed wat ik niet kan. Voeger was ik wel nerveus. Ooit speelden we in het voorprogramma van Brood. Dé Herman Brood. Een week voor het optreden was mijn maag zo van streek dat ik dagen op geraspte appel met kaneel en slappe thee heb geleefd. Meteen na het optreden verdroeg ik op miraculeuze wijze weer ineens hamburgers en bier. ‘t Is ook geen kwestie van alles of niks. Ik ben trots op wat ik doe maar ik hang er niet mijn hele identiteit aan op. Je moet wel realistisch blijven.

Ooit werd ik muzikant omdat ik een hekel aan dansen heb (al sinds ik kleuter ben). Op mijn veertiende kocht ik mijn eerste gitaar. Sindsdien heb ik er een diepe liefde voor ontwikkeld. Maar dat is aan mijn gezicht niet af te lezen. Zelfs niet na 34 jaar. Laten we het er maar op houden dat mijn gezicht zo het lekkerst zit.

Bert

Recht van verzet

Ik geef ze ijsjes in de zomer en chocolademelk als het koud is: aan die arme studenten die langs de deuren gaan om steun te vinden voor de enorm goede doelen. Want ik zou ze graag willen helpen: ik wil ook niet dat er meisjes in Bolivia moeten werken of dat er mensen sterven aan een hartinfarct terwijl dat voorkomen kan worden.

Als ze nu een collectebus bij zich zouden hebben dan was ik snel klaar: een paar euro erin en doei! Maar nee, dat kan niet. Er moet een machtiging ingevuld worden. “Mevrouw Van Dijk (dat hebben ze ook geleerd: vooral vaak de mensen bij hun naam noemen want dat schept een band) u kunt dat na een maand opzeggen”. Ja dat kan inderdaad. Maar ik vergeet dat dus. En daarom sponsor ik nu zo’n vijf doelen die echt wel belangrijk zijn, maar die ik eigenlijk help omdat ik zo moeilijk nee kan zeggen. En dan ben je er nog niet klaar mee, want dan word je daarna ook nog eens telefonisch verwend. Want “Mevrouw van Dijk we zijn u enorm dankbaar dat u ons elke maand helpt. Maar ja, we zijn heel druk met onderzoek om iets te ontwikkelen dat je in je bloed gelijk kunt zien dat iemand meer kans heeft op een hartaanval. Wilt u misschien vijf euro per maand extra doneren?” Ze draaien het zo dat ik me bijna schuldig voel. Want als ík niet betaal, dan gaan er dus meer mensen dood aan een hartaanval. Maar aan de telefoon ben ik assertiever. Ik hoef ze niet aan te kijken en dus zeg ik ferm nee. Het gekke is dat je aan het eind van zo’n gesprek pas hoort dat je aan de lijn moet blijven omdat je wel het recht van verzet hebt. Een omgekeerde wereld volgens mij! Bovendien heb ik me al 23 keer ingeschreven in het ‘Bel-me-niet-register’ maar ze bellen me echt nog wel. Daarom mijn gratis tip voor iedereen die het nodig heeft: geef de deurstudenten ijsjes en chocolademelk. Daarmee voorkom je gezeur en je verricht toch een goede daad: ze zijn dan overdonderd en durven niet meer aan te dringen. Succes, je kunt het!

Karin van Dijk

Griepepidemie

De griepepidemie was heftig dit jaar. Doordat we tegenwoordig door allerlei sociale media snel op de hoogte worden gehouden van allerlei nieuwsfeiten zagen we veel berichten over scholen die leerlingen naar huis stuurden omdat er geen leerkrachten waren en ziekenhuizen waar geplande operaties niet door konden gaan omdat er te veel ziekte onder het personeel was. Ook de virologen die elk jaar de beroemde griepprik samenstellen waarbij ze zich beroepen op de levenscyclus van het griepvirus hadden het mis en de griepprik was dus dit jaar veel minder effectief dan andere jaren.

In mijn vorige column voorzag ik al dat de kou die er toen aankwam gezond voor ons zou zijn, lekker naar buiten, en ja, ik heb ook echt sinds jaren weer een stukje kunnen schaatsen op de sloten in de Wieden. Heerlijk om het krassen van de schaatsen te horen op het ijs en genieten van de prachtige natuur van dit gebied. Dat winterweer is gezond, veel beter dan het gekwakkel en doodt ook de bacteriën zei mijn moeder altijd. Daardoor komt er gelukkig aan zo'n griepperiode ook altijd weer een einde en deze is ook weer flink op z'n retour. Ik ben al jaren gevrijwaard geweest van de griep en maakte me ook niet echt zorgen toen ik wat begon te hoesten. Maar ik kreeg het ook koud en overal pijn. De kou periode had zeker nog een paar bacteriën laten leven die zich heerlijk nestelden in mijn longen en zo kon het zijn dat ik moest toegeven dat ik ziek was. En ondanks dat ik altijd tegen anderen zeg naar hun lichaam te luisteren wilde ik niet toegeven. Maar het lichaam liegt nooit en zo gebeurde het, ik lag bijna een week onder de wol, nergens zin in en niets doen. Het past helemaal niet bij mij. Ik besef me na zo'n week dan wel dat het een groot voorrecht is om gezond te mogen zijn en dat positief benaderen van gezondheid belangrijk is. Nu ik dit schrijf staan de paasdagen voor de deur en ik zal die dagen dan ook gebruiken om weer stukjes te wandelen, genieten van het nieuwe begin.

Henk Leemhuis